شعر طنز از محمد رضا عالی پیام

http://www.mr-halloo.persianblog.ir/

آدمی می شناسم از دوزخ…خوف وتشویش دارد و من نه || بس که می ترسد از عذاب خدا…هول از آتیش دارد و من نه || دائما ذکر گوید و تسبیح…در کف خویش دارد و من نه || قلبی آکنده از خدا و سری…باطن اندیش دارد و من نه || بس عجول است در رکوع و سجود…گوئی او جیش دارد و من نه || تا رسد زآسمان به او الهام…دوسه تا دیش دارد و من نه || گوئیا با خدا بود فامیل…او که این کیش دارد و من نه || بهر ماموریت ز بیت المال…هی سفر پیش دارد و من نه || بر نگشته ز انگلیس هنوز…سفر کیش دارد و من نه || بهر حج تمتع و عمره…کوپن و فیش دارد و من نه || زندگی تخته نرد اگر باشد…او دو تا شیش دارد و من نه || پانزده تا مغازه یک پاساژ…توی تجریش دارد و من نه || در دزاشیب باغ و در قلهک…خانه از خویش دارد و من نه || پانزده تا عیال صیغه و عقد…بی کم و بیش دارد و من نه || گرچه با گرگها بود دمخور…ظاهر میش دارد و من نه || دانی او این همه چرا دارد؟…چون که او ریش دارد و من نه || میکروفن را بگیر از “هالو “…سخنش نیش دارد و من نه!